mgr Maja Piotrowska

O mnie

Jestem psycholożką, absolwentką psychologii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, który ukończyłam z wyróżnieniem. Obecnie realizuję doktorat z psychologii na temat używania leków zawierających kodeinę. Doświadczenie zawodowe zdobywałam w Szpitalu Klinicznym im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie, na oddziale leczenia osób z uzależnieniem od substancji psychoaktywnych i współwystępującymi zaburzeniami psychicznymi. Pracuję w miejscach zajmujących się diagnozą psychologiczną oraz wspieraniem osób LGBTQ+ i osób neuroatypowych. Regularnie rozwijam swoje kompetencje, uczestnicząc w szkoleniach i konferencjach. Szczególnie bliskie są mi zagadnienia związane z neuroróżnorodnością, używaniem substancji psychoaktywnych oraz pracą z osobami należącymi do grup narażonych na stygmatyzację. Ukończyłam również studia magisterskie z twórczego pisania na Wydziale Polonistyki UJ. Interesuję się literaturą piękną oraz krytyką literacką z perspektywy feministycznej. Chętnie wspieram również osoby, które chcą rozwijać swoją kreatywność. Mam dwa kotki. Diagnoza psychologiczna Prowadzę diagnozę psychologiczną osób dorosłych, w tym diagnostykę ADHD i spektrum autyzmu. Zależy mi na całościowym spojrzeniu na funkcjonowanie osoby zgłaszającej się na diagnozę: uwzględnieniu zarówno możliwej neuroatypowości, jak i innych czynników wpływających na samopoczucie oraz codzienne funkcjonowanie. Ważnym elementem procesu diagnostycznego jest dla mnie również dostrzeganie mocnych stron i zasobów osoby pacjenckiej. Jak wygląda proces diagnozy psychologicznej? Proces diagnostyczny składa się z około 7 spotkań oraz końcowego spotkania podsumowującego. Zależy mi na tym, aby diagnoza była przeprowadzona kompleksowo i obejmowała również diagnozę różnicową. Trudności, z którymi zgłasza się osoba pacjencka, mogą mieć różne przyczyny, a neuroróżnorodność może współwystępować z innymi trudnościami dotyczącymi zdrowia psychicznego. Dlatego w procesie diagnostycznym przyglądam się różnym obszarom funkcjonowania, aby lepiej zrozumieć ich źródła oraz zaproponować odpowiednie formy dalszego wsparcia. Pierwsze jedno lub dwa spotkania poświęcone są historii życia osoby pacjenckiej oraz jej obecnym i wcześniejszym trudnościom. Kolejne 1–2 spotkania obejmują pogłębiony wywiad dotyczący zdrowia psychicznego. Na tym etapie pytam m.in. o występowanie objawów depresyjnych, lękowych oraz innych trudności i doświadczeń związanych ze zdrowiem psychicznym. Na podstawie zebranych informacji możemy określić, jakie dalsze obszary wymagają pogłębionej diagnostyki. W zależności od obrazu klinicznego oraz potrzeb osoby pacjenckiej dalsza część procesu może obejmować m.in. wywiad w kierunku ADHD (zwykle 1–2 spotkania) i/lub diagnostykę w kierunku spektrum autyzmu (najczęściej 2 spotkania). W niektórych przypadkach konieczne może być również pogłębienie diagnostyki, np. w kierunku zaburzeń osobowości, co może wymagać dodatkowego spotkania. Jak widać, trudno jest z góry określić dokładną liczbę spotkań potrzebnych do przeprowadzenia pełnego procesu diagnostycznego. Zależy ona m.in. od zgłaszanych trudności, historii życia, obrazu klinicznego oraz obszarów wymagających dalszego różnicowania. Istotne jest dla mnie jednak, aby diagnoza nie koncentrowała się wyłącznie na pojedynczych objawach czy jednym rozpoznaniu, lecz uwzględniała całościowo zdrowie psychiczne, funkcjonowanie oraz dobrostan osoby pacjenckiej. Po zakończeniu procesu diagnostycznego odbywa się spotkanie podsumowujące. Jest ono ważnym elementem całego procesu – pozwala omówić i przedyskutować z osobą pacjencką wyniki diagnozy, wyjaśnić rozpoznanie oraz odpowiedzieć na pojawiające się pytania. Wspólnie możemy również omówić dalsze kroki i ewentualne rekomendacje wynikające z przeprowadzonej diagnozy. Konsultacje psychologiczne W pracy wykorzystuję przede wszystkim metody poznawczo-behawioralne, czerpiąc również z terapii dialektyczno-behawioralnej (DBT). Ważne jest dla mnie, aby podejścia te stosować elastycznie i dostosowywać je do indywidualnych potrzeb oraz sposobu funkcjonowania każdej osoby, z którą pracuję. Opieram swoją pracę na metodach posiadających potwierdzenie w badaniach naukowych. W obszarze używania substancji psychoaktywnych bliskie jest mi podejście redukcji szkód. Najważniejsze jest dla mnie stworzenie bezpiecznej i pełnej szacunku przestrzeni, w której osoba pacjencka może swobodnie mówić o swoich trudnościach, potrzebach i wartościach. Zależy mi na relacji opartej na zaufaniu oraz wspólnym poszukiwaniu rozwiązań.